Zijn werkzame leven

Na mijn HBO-studie verkeers- en vervoerseconomie aan de Verkeersacademie in Tilburg, werkte ik twee jaar bij de provincie Zuid-Holland. Dat beviel niet: niet concreet genoeg, te weinig handelsgeest en te veel lange termijn plannen op gebieden waar de provincie niet veel te zeggen had. Dus van baan veranderd. De Groninger Autobus Onderneming, Gado, zocht een junior chef vervoer. Dit was het begin van mijn carrière van ruim 20 jaar in het personenvervoer.


De eerste jaren stonden in het teken van een grote reorganisatie: van de 19 vestigingen van Gado moesten er 11 gesloten worden. Ik zie me nog als knaap van 27 jaar in café de Drie Musketiers in Ter Apel staan. De chauffeurs moest duidelijk gemaakt worden dat de vestiging echt dicht ging en ze voortaan hun werk vanuit Stadskanaal moesten doen. De bovenzaal van het café was blauw van de rook. Ze waren er klaarblijkelijk al even.


Vooroverleg. Door de rook ontwaardde ik niet alleen 20 chauffeurs, maar ook
hun vrouwen. Ze waren er op tegen. Het was actie in Oost Groningen en dus waren de vrouwen mee. Om hun argumenten kracht bij te zetten. Die solidariteit en bevlogenheid beviel me. Daar eerlijkheid tegenover gezet. En, toen de vragen in herhaling vielen, de gesprekken aan de tap voortgezet.

 

De reorganisatie ging gewoon door. Daarna veelvuldig, lopend in de stad Groningen, toeterend aangehouden. Raampje van de bus open: "Post, heb je verrot gescholden maar wil je even zeggen dat het me toch goed bevalt in Stadskanaal. Hoi". Realiseerde me later dat ik toen van de recht door zee mentaliteit van de Groningers ben gaan houden. Mooie tijd onder leiding van Ton Kaper. Poos taxi-ondernemer geweest. En ons tourigcarbedrijf gerund. Vier stakingen gemanaged, waarvan één van zes weken tegen het kabinet Lubbers I. Hecht Management Team, dat wist wat het wilde. Veel geleerd op het gebied van teambuilding, omgaan met personeel en in- en externe communicatie. Het zegt veel dat het Management Team van toen elkaar nog steeds jaarlijks ontmoet.


De vervoersholding waar Gado deel vanuit maakte, Verenigd Streekvervoer
Nederland (VSN Groep), kocht eind 80-er jaren de bedrijven van taxiondernemer Henk van de Wal. Hij werd Algemeen Directeur van de Hanze Vervoer- en Techniekgroep. 'Vervoer van de wieg tot het graf' was ons motto. En dat konden we ook: in onze ambulances werd je geboren, met onze bussen ging je naar school, met taxi's en auto's (Mercedes Benz dealer waren we) naar je werk, ziekenvervoer als je niet meer zelf kon rijden en rouwvervoer als je de pijp uit was. Dat hele scala aan vervoer verzorgden we. Van v.d. Wal veel opgestoken voor wat betreft kostenbewaking. En mijn handelsgeest werd aangewakkerd. Als kleine jongen verdiende ik mijn eerste geld door kievietseieren te zoeken en aan een restaurant te verkopen. Of duiven, zgn. aanvliegers, op de veemarkt in Utrecht te verkopen aan de kroketindustrie.


Nu ging ik bussen kopen. Altijd via de twee merken tactiek. Of een iets duurdere wasmachine nemen, maar tegelijk twee nieuwe servicewagens aan de leverancier verkopen. Mercedessen natuurlijk. Ik werd directeur van Gado, de streekvervoerpoot van de Groep. Via de holding in die periode jaarlijks ca. 8 weken in de Ukraïne gewerkt. Bij busbedrijf 14128 in Krivoy Rog. Een mijnstad van 1,2 miljoen inwoners halverwege tussen Kiëv en Odessa. Daar de bedrijfsvoering op westerse leest geschoeid en nederlandse bussen geïmporteerd. De personenvervoermarkt werd geliberaliseerd. Buitenlandse ondernemingen aasden op een positie op de Nederlandse markt. Arriva, de beursgenoteerde Engelse vervoerder, kocht de complete Hanze Vervoer- en Techniekgroep.


Directeur NoordNed, bussen en treinen in Friesland, werd ik. En de leider van de taskforce voor de aanbesteding van vier spoorlijnen in Noord Nederland: van Groningen naar Leeuwarden, Roodeschool, Delfzijl en Nieuweschans. De Nederlandse Spoorwegen dreigen de lijnen op te heffen. Er moet teveel geld bij. We winnen de eerste aanbesteding van treinlijnen in Nederland. Zes aanbiedingen waren er, waarvan een stuk of drie van buitenlandse concurrenten. We maakten een plan waarbij een veel efficiëntere personeelsinzet tot een kostenreductie van 30% leidde. Onze troef: een akkoord met de vakorganisaties over een baangarantie voor alle medewerkers van de Nederlandse Spoorwegen.

 

Na die intensieve periode begon het te knagen. Ik kwam problemen tegen die ik al een keer had opgelost. Dan ben je ontvankelijk voor wat anders. Ben altijd bestuurlijk behoorlijk actief geweest: Jong Management van VNO NCW Noord, VNO NCW Noord, Vereeniging van Handelaren, Rotary etc. Via dat netwerk kwam de tip binnen dat nu dé baan voor mij in de aanbieding was: Directeur Groningen Seaports.


Werken op het snijvlak van markt en politiek. Het slechte imago van met name de Eemshaven opveizelen. De medewerkers weer trots maken op hun bedrijf. Veel zakenvrienden verklaarden me voor gek. Die geloofden ook niet in de Groninger Zeehavens. Ik wel. Zorgvuldig zijn we gaan werken aan dat imago. Communiceren alleen contracten en geen contacten. Anders moet je steeds uitleggen dat een prospect niet doorgaat. En verandert je imago dus nooit. Investeren in verkooptalent (accountmanagers) is de tweede actie. We zetten het programma "Zout aan de broek" in de markt: vis eten & jenever drinken, speedboottocht en bij een recent gevestigd bedrijf op bezoek. In 2004 wil haast niemend komen, want wat is er nou te zien? Dus penetreren we in zakelijke netwerken. In 2008 hebben we 4000 zakelijke gasten op dit programma. En na afloop komen er steevast ondernemers naar ons toe, die verder willen praten over de mogelijkheden van de Groninger Zeehavens. En dan zetten we één van onze messcherpe accountmanagers er op. Als je dan ook je Haagse contacten op orde hebt (voor de infrastructuur) en consequent de ruimte en lage grondprijzen uitdraagt, heb je een succesvolle mix. Die maakt in 2008 van Delfzijl de nr. 1 in de Rabo top 40 van industrieel best presterende regio's. Met dank aan de enorme investeringen van de chemische industrie van de afgelopen jaren. En de Eemshaven staat nu op 5. Maar ik voorspel dat die binnen 3 jaar op één staat. Want: "Hallo Den Haag! In EnergyPort Eemshaven wordt 5 miljard in energie geïnvesteerd en maken we over 4 jaar 35% van alle Nederlandse stroom. En slaan we een fiks deel van de strategische olievoorraden van ons land op. De LNG-terminal voorkomt dat we te afhankelijk worden van de "pijp van Poetin", de Nordstream pijpleiding die nu in de Baltische Zee wordt aangelegd."

Mielowiets, het kipje met de mensenvoeten door Harm D. Post

Webdesign by Alles Compucor

82756 bezoekers (116352 hits) sinds 7-7-2009