De schrijver persoonlijk

De schrijver persoonlijk

Geboren in 1953 in Amersfoort. Opgegroeid in het dorpje Westbroek,
vlakbij Utrecht. Een ferm, christelijk dorp met een deel gereformeerde
kerkbezoekers en een ander deel hervormd. Duizend inwoners, maar met

twee kerken en twee lagere scholen. Vader Harry was er huisarts. Van

het oude stempel, dus met de apotheek aan huis. Die werd gerund door

moeder Maps. In de huidige tijd is de huisarts van toen onvoorstelbaar.

Elke dag reed vader Harry een vaste route langs alle patiënten. Wie de

dokter nodig had bond een witte doek aan de brug of het hek. En als er

een noodgeval was, belde moeder Maps de enkeling op die telefoon had

met de vraag: "Hebt u mijn man al voorbij zien komen?" Om er vervolgens

de huishoudster per fiets op af te sturen.

Opgegroeid als plattelandsjongen. Polstokspringend kievietseieren zoeken

en verkopen aan het restaurant in het dorp. Postduiven (de zgn. "aanvliegers")  vangen en verkopen op de veemarkt in Utrecht aan de kroketindustrie.  Een kraai uit een nest halen en tam maken. Zelf een verzameling eieren, van zoveel mogelijk verschillende vogels, aanleggen. Kortom altijd buiten spelen.

 

Lager onderwijs op de Hervormde School met den Bijbel in Westbroek. Vanaf

de 5e klas naar de Bilderdijkschool in Tuindorp, Utrecht. Daar klaargestoomd

voor de HBS-B, waar je toen nog toelatingsexamen voor moest doen. Eerste keer gezakt, zonder te weten dat daarmee het rotarylidmaatschap aanstaande was.  Want in 1991 bleek je minimaal één keereen klas gedoubleerd te moeten hebben om lid te mogen worden van de rotaryclub Groningen Noord.

Plotseling de overgang naar de grote stad. Vader Harry werd geriater. Het statige doktershuis met de grote tuin en een heus bos, werd een flat in Hengelo (O). Jaartje later een huis met kleine tuin. Toen een brommer aan de orde was, dus geen Kreidler of Zündapp. Nee, Harm is nu een stadse jongen: een Tomos dus. Een lichtblauwe met easy rider stuur. Daar op zijn 18e zijn grote liefde ontmoet: Anneke van Eijck van Heslinga. Niet van Friese adel, zoals hij eerst dacht. Maar nazaat van een weeskind, die zich uitdankbaarheid voor het gezin dat hem onderdak bood, van beider namen voorzag.


Studiekeuze was niet eenvoudig. Cultuurtechniek (plattelandsopvoeding kwam weer boven) of verkeers- en vervoerseconomie. Vanwege de werkgelegenheidsvooruitzichten gekozen voor de verkeerskunde. Tilburg, daar moest een kamer gezocht worden. Toevallig kwamen er twee vrij in hetzelfde huis aan de Kardinaal van Enckevoortstraat in Tilburg. Gouden kans om te gaan hokken. Tijdens de terugrit van drie uur tijd zat om te bedenken hoe het de wederzijdse ouders te vertellen. Eerste baan bij de provincie Zuid -Holland. Wonen  in een flat in het volle westen geen groot succes. Na twee jaar overgestapt naar de Gado. Terug naar het dorpse leven, waar mensen nog aandacht voor elkaar hebben: Winsum. In het personenvervoer ruim 20 jaar gewerkt. Als taxiboer, touringcarondernemer, consultant in de Ukraïne en tot slot als directeur van NoordNet (bussen en treinen in Fryslân en Groningen). Toen aantal organisatorische problemen voor de tweede keer langskwamen, de overstap gemaakt naar Groningen Seaports. Een waardeloos imago omtoveren in een groeiparel, was de opdracht. Lukt aardig vanwege het uitgebreide zakelijke netwerk waar jaren zorgvuldig aan gewerkt is.

Twee meiden gekregen in Winsum. Nienke in 1981 en Jolien in 1983. Zij
inspireerden tot "Mielowiets, het kipje met de mensenvoeten". Want tijdens
de kampeervakanties werd daar elke avond een spannend verhaal over verteld in de tent of vouwwagen. Dat altijd goed afliep, zodat ze lekker kunnen slapen. Huis en tuin bleven de grote hobby's. Kopen in 1994 ons droomhuis aan de Hoofdstraat in Winsum. Verwaarloosd prachtig oud herenhuis uit 1906. Restauratie vergt 5 jaar. Harm managed de opknapbeurt van huis en tuin. Anneke richt het uiterst smaakvol in. Reizen met vrienden blijft een grote passie. Daar ook het eerste boek met reisverhalen over uitgegeven: "Hou vol, hou vol, nog zeven werst Sebastopol". Grote liefde Anneke gaat na de kleuterperiode weer aan het werk. Eerst in de reklamewereld, daarna op de receptie van een gehandicapteninstelling. Als de meiden uit huis gaan, ontstaat het vader- & dochterdiner. Eénmaal per maand uit eten. Bij toerbeurt een restaurant kiezen. Harm steeds de hoofdsponsor. Schrijven na afloop beiden een column. Mag overal over gaan. Komen tot diepzinnige gesprekken en de columns vormen een prachtbeeld van onze drie levens. Bij afstuderen van de kids vormen de gebundelde columns het kado. Het boek "Nienke, vader- en dochterverhalen" is er. Nienke werkt in de gehandicaptenzorg. Jolien heeft haar boek nog tegoed. Zij studeert binnenkort af aan de Hogeschool van Amsterdam. Hotel-& Hospitalitymanagement komt wat dichter bij mijn eigen belevingswereld.

Ook actief in besturen van "dingen die er toe doen". Wat je niet doet vanwege het geld, maar als vrijwilliger. Omdat het belangrijk is in de maatschappij of in een mensenleven. Of gewoon leuk en interessant is, ook
voor je grote liefde: Kinderboeken Winsum, Vrienden van Opmaat(gehandicaptenzorg), Stichting Kunst & Economie Groninger Museum,
Vereeniging van Handelaren Groningen, RvC Bijzondere Bedrijfslokaties
(Stichting Oude Groninger Kerken), Delfsail 2009.

Mielowiets, het kipje met de mensenvoeten door Harm D. Post

Webdesign by Alles Compucor

82773 bezoekers (116369 hits) sinds 7-7-2009